براندو در آخرین سطور کتاب خاطراتش چنین میگوید :
((در حالیکه زندگی ،خود به صورت غیر قابل درک و فهم باقی می ماند ، تعجب کردن از اینکه در دنیای نا معلومی که بعد از این خواهد آمد در کجا خواهم بود فایده ای ندارد ، اما مطمئن هستم وقتی که عمرم به آخر برسد ، این تغییر مرا در حالتی خواهد یافت که به اندازه ی موقعیکه در خیابان سی و دوم بودم متعجب نخواهم بود .
همیشه وقتیکه شبها خودم را در جزیره ام واقع در دریای جنوب و در وزش بادی ملایم تصور می کنم فکرم احساس آرامش می کند و با دهان باز و مبهوت در حالیکه سرم را به عقب انداخته ام به آن نقطه های نورانی خیره میشوم و منتظرم که آن خط نورانی و بیصدا در سرتاسر آسمان سیاه شب گسترش یابد و مرا دوباره مبهوت سازد . من دیگر دستهایم را دراز نمیکنم ، ولی هرگز از انتظار کشیدن برای جادوی بعدی و آینده خسته نمی شوم . ))
|+|
نظرات ()
نوشته شده توسط رضا ذالنوری در شنبه 26 آبان 1386 و ساعت 02:11 ق.ظ
: 
نوشته های پیشین