الا٬ ای رهگذر ٬کزراه یاری قدم بر تربت ما٬ میگذاری
در اینجا شاعری غمناک خفته رهی در سینه ی این خاک خفته
فرو خفته چو گل٬با سینه ی چاک فروزان اتشی٬در سینه ی خاک
بنه مرهم ز اشکی داغ ما را بزن ابی بر این اتش٬خدا را
به شبها٬شمع بزم افروز بودیم که از روشندلی ٬چون روز بودیم
کنون شمع مزاری نیست ما را چراغ شام تاری نیست ما را
سراغی کن زجان دردناکی بر افکن پرتوی٬بر تیره خاکی
ز سوز سینه٬با ما همرهی کن
چو بینی عاشقی ٬ یاد رهی کن
این شعر پس از فوت من ٬ بر سنگ مزارم حک شود و در پایان کتاب*سایه ی عمر* چاپ شود.
*رهی معیری*
(این قطعه به وصییت رهی در صفحات پایانی *سایه ی عمر* که اولین و اخرین کتاب دوران حیات او بود در سال ۱۳۴۳ به چاپ رسید.به علت استقبال فوق العاده ای که از این کتاب به عمل امد توسط دو ناشر دوازده بار چاپ و نشر یافت.)
نوشته های پیشین